شهر تبریز است و جان قربان جانان می کند    سرمه چشم از غبار کفش مهمان می کند

امروز بعد از ظهربا دوستای دانشگاهیم رفته بودیم به سخنرانی آقای خاتمی گوش بدیم

چه استقبال گرمی و همون آهنگ همیشگی...یار دبستانی من....و خواندن سرود ای ایران ای مرز پر گهر

وچه انتقاد های تندی از احمدی نژاد و دولتش:

"متهم کردن به تحجّر"

خواندن شعر ترکی توسط آقای خاتمی که من یه کلمشم متوجه نشدم

لعنتی یه گوشی همراه درست حسابی داشته باش این جور جاها به دردت می خوره چقدر سوژه بود واسه گرفتن عکس.

ودر آخر :

پر می زند مرغ دلم با باد آذربایجان      خوش باد وقت مردم آزاد آذربایجان

آزادی ایران زتو آبادی ایران ز تو     آزاد باش ای خطه آزاد آذربایجان

    تا باشد آذربایجان پیوند ایران است و بس              این را گفت با صوت رسا فریاد آذربایجان  

یه چیز دیگه:

                                                      تنهایک نژاد و آن نژاد انسانی

                                  (شیخ محمد خیابانی)          منبع: آذربايجان سئوگيسي

                زاحمد تا احد یک میم فرق است                جهانی اندر آن یک میم غرق است

                      دوستای خوبم خوشحال می شم تفاسیره شمارو از این بیت بدونم

                                                 هفته بعد نظره خودمو می زارم

                    بچه ها توجه داشته باشین که هر نظری بدین من می نویسم تو وبسایتم

برف شبانه

بی صدا شب تا سحر
یاران خود را خواند و گرد آورد
جا به جا
در راه ها
بر شاخه ها
بر بام گسترد
صبحگاهان
شهر سرتا پا سیاه از تیرگی های گنهکاران
ناگهان چون نوعروسی در پرندین پوشش پک سپید تازه
سر بر کرد
شهر اینک دست نیروهای نورانی است
در پس این چهره تابنده
اما
باطنی تاریک دودآلود ظلمانی است

گر بخواهد خویشتن را زین پلیدی هم بپیراید
همتی بی حرف همچون برف می باید

فریدون مشیری                        منبع: آوای آزاد

می مانم ...

می جویم ...

می نالم ...

می میرم ...

چندیست مینشینم ، چمدان هایم را می چینم ، نگاهشان می کنم ...

آیا تمام آنچه من با خود آورده ام ، تمام بهره ی من از این زندگی کوتاه ، همین دو چمدان است؟!

چشم به در دوخته ام ...

چشمانم خشکید بس که به در زل زده ام ،

می دانم منتظرم ، پس زمینه ی نگاهم چمدانهایم هستند ، و در های باز و نیمه بازی که تو گویی هیچ گاه به روی هیچ منتظری نخندیده اند ...

.

.

.

چه درونم تنهاست ...

درونم چه تنهاست ......

.

.

.

این یک شعر بود که من خواندم ! فقط همین ...

خواندم ... صرف فعل خواندن است که من همیشه دوست داشتم ، ولی ... به ماضی ساده !!

گذشته ای که به سادگی گذشت .

.

.

باز هم می خوانم ...

« آخرین قطره ی باران ... یادم نیست ...»

شعر هایم نیز همه در هم فرو رفته اند ، همه چیز مبهم است ،

هوا هم اینجا مه گرفته ...

یک نفر باز صدا زد :« من ندیدم بیدی سایه اش را بفروشد به زمین ....»